Юнус 2:1-11 UZV2013 - Bible AI

²Юнус балиқнинг қорнида экан, ўзининг Эгаси Худога шундай деб ибодат қилди:

³“Эй Эгам, қайғули дамларимда Сенга қилдим илтижо, Илтижоларимни Сен эшитдинг. Ўликлар диёрининг [1] қаъридан фарёд кўтардим, Сен эшитдинг овозларимни.

⁴Мени отгандинг тубсиз чуқурга, Денгиз бағрига, Мени қуршаб олганди сувнинг гирдоби. Сенинг тўлқинларинг Ўтгандилар устимдан босиб.

⁵Сенинг ҳузурингдан Қувилганман, дедим ўшанда, Лекин муқаддас Маъбадингни Яна кўраман!

⁶Сувлар мени бўғзимгача кўмганди, Тубсиз денгиз атрофимни ўради. Денгиз ўтлари бошимга ўралиб қолди.

⁷Тоғларнинг тубига [2] чўккандим — Занжирлари билан то абад менга тўсиқ қўйган жойга [3]. Сен эса, Эй Эгам Худо, Жонимни ўша жойдан қутқардинг!

⁸Эй Эгам, ҳаётим онлари тугай деганда, Мен Сени эсладим. Илтижоларим Сенгача, Муқаддас Маъбадинггача етиб борди.

⁹Сохта, бемаъни бутларга сиғинадиганлар Сенга бўлган садоқатидан воз кечдилар!

¹⁰Мен эса шукрона айтиб, Сенга қурбонлик келтираман. Атаган назрларимни адо этаман. Эй Эгам, нажот фақат Сендандир!”

¹¹Эгамиз шундан кейин наҳанг балиққа амр берган эди, наҳанг балиқ Юнусни қуруқликка чиқариб қўйди.