Юҳанно 7:1-53 UZV2013 - Bible AI

¹Шундан кейин Исо Жалилани кеза бошлади. У Яҳудияни кезишни хоҳламаган эди, чунки у ердаги яҳудийлар Уни ўлдиришга қасд қилган эдилар.

²Яҳудийларнинг Чайла байрами яқинлашаётган эди.

³Укалари Исога шундай дейишди:

³— Бу ердан чиқиб Яҳудияга боринг. Қилаётган ишларингизни шогирдларингиз ҳам кўришсин.

⁴Машҳур бўламан, деган биронта одам яширинча иш қилмайди–ку! Бундай ишларни қилар экансиз, Ўзингизни дунёга танитинг!

⁵Ҳатто укалари ҳам Унга ишонмас эдилар.

⁶Исо укаларига шундай деди:

⁶— Менинг вақт–соатим ҳали келгани йўқ. Лекин сизлар учун ҳар вақт қулайдир.

⁷Дунё сизлардан нафратлана олмайди, лекин Мендан нафратланади. Чунки Мен унинг қилмишлари ёмон эканлигини юзига соламан.

⁸Майли, сизлар байрамга боринглар. Мен бу байрамга бормайман, чунки Менинг вақтим ҳали келгани йўқ.

⁹Шу сўзларни айтиб, Исо Жалилада қолди.

¹⁰Исонинг укалари байрамга кетганларидан кейин, Исонинг Ўзи ҳам ҳеч кимга билдирмай, яширинча байрамга борди.

¹¹Яҳудийлар эса Исони байрамда қидирар, “У қаёқда?” деб сўрар эдилар.

¹²Омма орасида Исо тўғрисида ҳар хил гап–сўзлар ёйилган эди. Баъзилар: “У яхши Одам”, — десалар, бошқалар: “Йўқ, У халқни йўлдан оздиряпти”, — дейишарди.

¹³Бироқ яҳудийлардан қўрққанлари учун У ҳақда ҳеч ким очиқ гапирмас эди.

¹⁴Байрамнинг ярми ўтганда, Исо Маъбадга кириб, таълим бера бошлади.

¹⁵Уни эшитган яҳудийлар ҳайрон қолиб дейишди:

¹⁵— Бу Одам ўқимаган бўлса, қаердан шунча нарсани билади?!

¹⁶Исо уларга жавобан деди: — Менинг таълимотим Ўзимники эмас, балки Мени Юборганникидир.

¹⁷Ким Худонинг иродасини бажаришни истаса, бу таълимотим Худоданми ёки Ўзимданми, билиб олади.

¹⁸Ким ўз номидан гапирса, ўзига шуҳрат излайди. Ким уни юборганга шуҳрат изласа, ҳақиқатни сўзлайди, унинг дилида ҳийла бўлмайди.

¹⁹Қонунни сизларга Мусо берди, шундай эмасми? Аммо бирортангиз қонунни бажармайсизлар. Нега Мени ўлдирмоқчисизлар?

²⁰— Сени жин урибди! Ким Сени ўлдирмоқчи экан? — деди халойиқ.

²¹Исо жавоб бериб деди:

²¹— Мен Шаббат куни битта мўъжиза қилганим учун ҳаммаларингиз ҳайрон қоляпсизлар.

²²Ўзларингиз эса, Мусонинг қонунига амал қилайлик, деб Шаббат куни ўғил болани суннат қиласизлар–ку! Аслида, суннат одати Мусодан эмас, Иброҳим давридан қолган.

²³Мусонинг Қонуни бузилмасин деб, сизлар ҳатто Шаббат куни ҳам ўғил болани суннат қилсангизлар, нега Мендан ғазабланасизлар?! Шаббат куни одамни бутунлай соғайтирганим учунми?!

²⁴Юзаки ҳукм қилманглар, ҳукмингиз адолатли бўлсин.

²⁵Баъзи қуддусликлар шундай дейишарди: — Ўлдиришмоқчи бўлган Одам шу эмасми?

²⁶Мана, У ҳамманинг олдида сўзлаяпти, Унга қарши ҳеч ким ҳеч нарса демаяпти. Наҳотки бошлиқлар Уни Масиҳ, деб тан олишган бўлса?!

²⁷Аммо бу Одамнинг қаерданлигини ҳаммамиз биламиз, Масиҳ келганда эса, Унинг қаерданлигини ҳеч ким билмайди.

²⁸Исо Маъбадда таълим берар экан, баланд овозда шундай деди: — Ҳа, сизлар Менинг кимлигимни ҳам, қаерданлигимни ҳам биласизлар. Лекин Мен Ўзимча келганим йўқ. Мени Юборган бор, сизлар эса Уни танимайсизлар. У ҳақдир.

²⁹Мен Уни биламан, чунки Мен Унинг олдидан келганман, У Мени юборган.

³⁰Бу гапи учун Исони қўлга олмоқчи бўлдилар. Бироқ ҳеч ким Унга қўл теккизмади, чунки Унинг вақт–соати ҳали келмаган эди.

³¹Шу билан бирга, халқ орасидаги кўп одамлар Унга имон келтирди. Улар:

³¹— Масиҳ келса ҳам, барибир бунчалик кўп мўъжизали аломатлар кўрсата олмайди! — дейишарди.

³²Одамлар Исо тўғрисида шундай деб пичирлашаётганини фарзийлар эшитиб қолишди. Шунда бош руҳонийлар билан фарзийлар Исони қўлга олиш учун миршабларни юборишди.

³³Исо деди: — Мен сизлар билан қисқа бир муддат бўлиб, яна Мени Юборганнинг олдига қайтиб бораман.

³⁴Сизлар Мени излайсиз–у, лекин тополмайсизлар. Мен борадиган жойга сизлар боролмайсизлар.

³⁵Буни эшитган яҳудийлар ўзаро шундай деб айтишарди: — У қаерга бормоқчи, биз Уни тополмас эканмиз? Балки У бошқа юртларда яшайдиган яҳудийлар орасига бормоқчидир?! Ғайрияҳудийларга ҳам таълим бермоқчидир?!

³⁶“Сизлар Мени излайсиз–у, лекин тополмайсизлар, Мен борадиган жойга, сизлар боролмайсизлар”, деган гаплари билан нима айтмоқчи экан?!

³⁷Байрамнинг охирги, улуғ кунида Исо туриб, баланд овозда хитоб қилди: — Ким чанқаган бўлса, Менинг олдимга келиб ичсин.

³⁸Шунда Муқаддас Битикларда айтилганидек, Менга ишонган одамнинг ичидан ҳаётбахш сув дарё бўлиб оқиб чиқади.

³⁹Исо шундай деганда, Муқаддас Руҳни назарда тутган эди. Унга ишонганлар Руҳни қабул қилиб олишлари керак эди. Лекин Руҳ ҳануз берилмаган эди, чунки Исо ҳали улуғланмаган эди.

⁴⁰Оломон ичидан баъзилари бу сўзларни эшитиб шундай дедилар: — Ҳақиқатан ҳам бу Одам биз кутган пайғамбар экан.

⁴¹Бошқалари: — Бу Масиҳ, — дейишса, яна бошқалари шундай дейишарди: — Масиҳ Жалиладан келмайди–ку!

⁴²Муқаддас Битикларда, Масиҳ Довуднинг уруғидан келиб чиқади, У Довуд яшаган Байтлаҳм қишлоғида туғилади, деб айтилмаганми?!

⁴³Шу тариқа Исо туфайли халқ иккига бўлинди.

⁴⁴Баъзилар Уни қўлга олмоқчи бўлишди, аммо ҳеч ким Унга қўл теккизмади.

⁴⁵Шу пайт миршаблар бош руҳонийларнинг ва фарзийларнинг олдига қайтиб келишди. — Нега Уни олиб келмадинглар? — деб сўрашди улардан.

⁴⁶— Ҳеч ким ҳеч қачон бу Одамдай гапирмаган, — деди миршаблар.

⁴⁷— Мабодо У сизларни ҳам йўлдан урмадими? — дейишди фарзийлар.

⁴⁸— Бошлиқлар билан фарзийлар орасида Унга ишонган биронта одам ҳам йўқ!

⁴⁹Тавротни билмаган ўша қаланғи–қасанғилар эса шундоқ ҳам лаънат остида қолган!

⁵⁰Шунда фарзийлардан бири, илгари Исонинг олдига борган Никодим шундай савол берди:

⁵¹— Қонунимизга кўра, биз одамни эшитмай туриб, айбини топмасдан уни ҳукм қила оламизми?!

⁵²— Сен ҳам Жалиладан бўлсанг керак–а? Муқаддас Битикларни ўрганиб чиқ, Жалиладан пайғамбар чиқмаслиги аниқ, — дейишди унга.

⁵³Шундан кейин ҳаммалари уй–уйларига тарқалиб кетдилар.