Ҳикматлар 1:1-33 UZV2013 - Bible AI

¹Исроил шоҳи Довуд ўғли Сулаймоннинг [1] Ҳикматлари.

²Бу ҳикматлар донолик ва насиҳатни ўргатади, ҳикматли сўзларни тушунтиради,

³Ақлли кўрсатмаларга, тўғрилик, адолат, одилликка эга қилади,

⁴Соддаларга [2] идрок, ёшларга билим, фаҳму фаросат беради.

⁵Донолар тинглаб билимини кўпайтирсин, идрокли эса йўл–йўриқ олсин.

⁶Бу ҳикматлар — маталларни, жумбоқларни, дононинг сўзларини ва топишмоқларини тушуниш учундир.

⁷Эгамиздан қўрқиш [3] илму маърифатнинг бошидир [4]. Донолик ва насиҳатдан нафратланган эса нодондир [5].

⁸Ўғлим [6], отанг насиҳатларига қулоқ сол, онанг ўгитларини рад этма,

⁹Чунки улар бошингга гўзал гулчамбар, бўйнингга маржондайдир.

¹⁰Ўғлим, агар гуноҳкорлар сени йўлдан урмоқчи бўлса, бўйин берма.

¹¹Агар улар: “Кел, бизга қўшил, пистирма қўйиб қон тўкайлик, айбсизнинг йўлини важсиз тўсайлик,

¹²дўзахга [7] ўхшаб уни тириклайин ўз қаъримизга тортайлик, чуқур каби бутунлайин ютиб юборайлик,

¹³ҳар хил бойликларни тортиб олиб, уйимизни ўлжа билан тўлдирайлик,

¹⁴ҳамма нарса ўртада бўлсин, ҳамёнимиз битта бўлсин”, — деб айтсалар,

¹⁵ўғлим, уларнинг йўлидан юрма, бир қадам ҳам босма.

¹⁶Чунки улар қон тўкишга тайёрдирлар, оёқлари ёвузликка шошилади.

¹⁷Қушларнинг кўзи олдида тўр қўйиш фойдасиздир.

¹⁸Ёвузлар ўзларининг қони тўкилишини кутадилар, ўзларининг жонларини пойлайдилар.

¹⁹Очкўзлик билан тортиб оладиганларнинг аҳволи шу! Улар ўз ҳаётига зомин бўлади.

²⁰Донолик [8] кўчада чақиради. Майдонда баланд овоз билан ҳайқиради.

²¹Гавжум кўчанинг бошида, шаҳар дарвозаларида [9] жар солади.

²²“Эй, нодонлар, қачонгача нодон бўлиб юраверасиз?! Сиз–чи, мазах қилувчилар, қачонгача мазах қилишдан завқланасиз?! Ақлсизлар, қачонгача илму маърифатдан нафратланасиз?!

²³Панд–насиҳатларимга қулоқ солинглар. Мана, сизларга руҳимни бераман. Сўзларимни очаман.

²⁴Лекин сизларни чақирганимда рад этдингиз, қўлларимни узатганимда, эътибор бермадингиз.

²⁵Маслаҳат, панд–насиҳатларимнинг ҳеч бирини қабул қилмадингиз.

²⁶Шунинг учун бошингизга фалокат келганда, мен ҳам куламан. Ваҳимага тушганингизда, мазах қиламан.

²⁷Ваҳима бўрондай, фалокат эса тўфондай келганда, кулфату машаққатлар бошга тушганда,

²⁸улар мени чақирадилар, лекин жавоб бермайман. Улар мени қидирадилар, излайдилар, лекин тополмайдилар.

²⁹Чунки улар илм–маърифатдан нафратландилар, Эгамиздан қўрқишни танламадилар.

³⁰Маслаҳатларимни, ўгитларимни қабул қилмадилар.

³¹Шунинг учун ўз қилмишларининг мевасини еб, пушаймон бўлиб қоладилар.

³²Нодонлар йўлдан адашиб ўзини ўлдиради, ақлсизларнинг беғамлиги эса ўзларини ҳалок қилади.

³³Лекин менга қулоқ солганлар осойишта ҳаёт кечиради, ёмонликнинг ваҳимасидан халос бўлади.”