1Донолик уй қурди, уйининг етти устунини қўйди.
2Қурбонлик келтирди, шароб тайёрлаб, дастурхон ёзди.
3Хизматкорларини шаҳарнинг энг баланд жойига юбориб, улар орқали:
4“Ким содда [1] бўлса, бу ёққа келсин”, — деб чақирди, ақлсизларга шундай деди:
5“Келинглар, таомимдан енглар. Мен тайёрлаган шаробдан ичинглар.
6Ғафлатдан воз кечинглар, шунда яшайсизлар, идрок йўлидан юринглар.”
7Мазах қилувчига танбеҳ берган таҳқирланади, фосиқнинг хатосини айтган ҳақоратланади.
8Мазах қилувчига танбеҳ берма, бўлмаса сендан нафратланади. Донога танбеҳ бер, шунда сени севади.
9Донога ўргатсанг, янада донороқ бўлади. Солиҳни ўқитсанг, билимини кўпайтиради.
10Эгамиздан қўрқиш [2] доноликнинг бошидир [3], Худони билиш идрокдир.
11Чунки Мен туфайли умрингга умр қўшилади.
12Доно бўлсанг ўзингга фойда, мазах қилсанг ўзинг жабр тортасан.
13Аҳмоқ аёл шаллақи ва фаросатсиздир, ҳеч нарсани билмайди.
14Уйининг эшиги олдида, шаҳарнинг энг баланд жойида ўтириб,
15йўлида тўғри юрган, ёнидан ўтиб кетаётганларни:
16“Кимки содда бўлса, бу ёққа келсин”, — деб чақиради, ақлсизларга шундай дейди:
17“Ўғирланган сув шириндир, беркитиб ейилган нон эса мазали.”
18Лекин у ерда арвоҳлар борлигини, унинг меҳмонлари ўликлар диёрининг [4] қаърида эканлигини билмайдилар.