1Довуд ҳар бир лашкарбоши — мингбоши ва юзбоши билан маслаҳатлашди.
2
4Бутун жамоага бу таклиф маъқул тушиб, ҳамма таклифга рози бўлди.
5Шундай қилиб, Довуд Худонинг сандиғини Хират–Ёримдан Қуддусга олиб келиш учун бутун юртдаги — Мисрдаги Шихор дарёсидан тортиб, то шимолдаги Лево–Хомат шаҳрига қадар бўлган жойлардаги жамики Исроил халқини тўплади.
6Улар биргаликда Худонинг аҳд сандиғини олиб келиш учун
7Худонинг сандиғи Абунадовнинг уйида эди.
8Довуд ва жамики Исроил халқи Худонинг ҳузурида берилиб, ўйин–кулги қилаётган эдилар. Улар
9Улар Хидон деган одамнинг хирмонига етганларда, ҳўкизлар қоқилиб кетди. Уззох сандиқни ушлаб қолмоқчи бўлиб қўлини узатди.
10Лекин Уззох ҳурматсизлик қилгани учун,
11Эгамиз Уззохни ургани учун, Довуд қаттиқ ғазабланди. Ўша кундан буён шу жой “Параз–Уззох”, деб айтилади.
12Довуд ўша куни Худодан қўрқиб: “Қандай қилиб Худонинг сандиғини ўзим билан олиб кела олар эканман?” деб ўйлади.
13У сандиқни ўзи билан
14Худонинг сандиғи у ерда уч ой турди. Обидадомнинг хонадонига ва жамики мол–мулкига Эгамиз барака берди.